14-08-2020


Aankleden


Ik heb er al vaker over geschreven. Een dagelijks probleem bij mijn oudste dochter, al vanaf haar eerste jaar. Waarschijnlijk al eerder alleen kon ze het toen nog niet duidelijk maken.

Al sinds haar 2e jaar kleedt ze zichzelf aan en bepaalt ze zelf wat ze aantrekt. Ik heb geleerd de controle hierover los te laten, wie ben ik om te bepalen wat en hoe ze iets aan trekt?
De combinaties waren niet altijd even mooi maar ach ze was aangekleed.
Maar steeds als we een oplossing hadden werd het daarna weer erger, de oplossingen werkte dus maar tijdelijk.



Kleed je uit, kleed je aan anders kom je nog te laat




Tot en met haar vierde lukte het nog met een grapje en veel humor, echter werd dat steeds lastiger en trapte ze daar niet meer in. Ook mijn trukendoos raakte leeg.
En ik zelf eigenlijk ook wel, inmiddels had ze er twee zusjes bij en waar de middelste er een jaar over deed om door te slapen deed de jongste er twee jaar over, was ik echt op. Ik zat niet meer te wachten op die dagelijkse strijd met haar.
Van een grappige tekst op “let ik go’ tot aan meerdere onderbroeken en maillots over elkaar aan trekken. Waarop zij weer zei “Neeeee, mam zo moet het”. En hop aangekleed was ze.
Dat weet ze nu nog haha. Ik heb haar te laat laten komen in de kleuterklas (ik had de juf op de hoogte gebracht dit te gaan doen) zonder schoenen naar school etc. Maar alles werkt tijdelijk.

Pas jaren later mede door te praten met collega coaches en door mijn eigen ontwikkelingen kwam ik erachter dat hier meer redenen achter zitten. Het probleem is niet het aankleden.
Zo wil ze al haar hele leventje controle over mij houden.
Wij zijn niet verbonden met een lijntje maar met een hele dikke kabel, 2 handen op 1 buik. Zij voelt het en ik bedenk het en andersom.
Door de (vaak negatieve) aandacht die ze kreeg had mij helemaal voor zichzelf.
Maar negeren kon ik ook niet. Ik probeerde wel maar ze raakte en triggerde me zo diep dat ik me vaak niet in kon houden.

Enerzijds is dit de welbekende spiegel die wordt voorgehouden anderzijds is dit iets in haar wat geheeld mag worden.
Ik heb ontdekt dat ze s’nachts vaak contact maakt met het universum waardoor ze niet altijd lekker slaapt dus moe wakker wordt.
Ook heb ik ontdekt dat ze zweeft dus niet goed geaard is. Maar het zijn ook mijn eigen leerprocessen die zichtbaar worden (de welbekende spiegel)
Omdat ik niet weet als ze wakker wordt welke van de redenen er speelt heb ik haar uitgelegd dat ze altijd even verbinding moet maken met zichzelf elke ochtend. Ook verbreekt ze voor het slapen gaan de verbindingen.
Maar dit vergeet ze natuurlijk ook nogal eens 😉
En strong willed dat ze is krijg ik commentaar als ik het haar zeg, al weet ik dat ze er dan heus wel wat mee doet.



"De welbekende spiegel"



Maar misschien is de meest bekende voor iedereen toch nog wel de spiegel. Hoe vaak ik niet hoor dat als moeder met het verkeerde been uit bed stapt de kinderen dat ook doen.
Kinderen laten zo duidelijk de struggels van de ouder zien.
Hoe meer ik bij mezelf ben en blijf en vanuit liefde spreek en handel hoe minder problemen. En tuurlijk lukt dit niet elke dag, ik ben ook maar een mens. De afgelopen dagen kwam de hitte ook als stoom mijn oren uit, de kinderen slapen minder goed dus we vliegen elkaar wat makkelijker in de haren.
Maar momenteel gaat het bijzonder goed met haar. Ze baalt alleen dat ze zo weinig kleding heeft, maar ja dat heeft ze aan zichzelf te danken, ze trekt namelijk maar 2 setjes aan die ze afwisselt.
Ik ga de discussie niet aan, ze zwemt zelfs in haar ondergoed, ja ook tijdens de zwemles de afgelopen maanden. (gelukkig is ze klaar met zwemles nu)
Maar het geeft veel rust door dit soort dingen los te laten en geen discussies hierover te voeren.

Maar ik zou elke moeder dit inzicht gunnen. Alleen inzicht zorgt al voor verandering.
Wil jij jullie struggels eens flink onder de loep nemen en ben je hierbij niet bang om met jezelf geconfronteerd te worden? Maak dan een afspraak dan maken we samen de puzzel.