De Piekerfabriek

Thuiskomen in jezelf

Hangt er iets in de lucht?

Deze week bij de Piekerfabriek thuis

We begonnen deze week hilarisch aan de ontbijttafel. Mijn 3-jarige heeft al vanaf haar geboorte iets met de maan. Ze is altijd de er eerste die hem ziet, zelfs s ’morgens vroeg als het al licht is buiten maar je soms nog ergens heel licht de maan ziet, dan zal zij de maan altijd zien. En dat staat ze te gillen MAAN MAAN MAAN en ooooh als ik hem dan niet kan vinden…

Zo ook deze ochtend. De maan is steeds weg en dan komt ie terug. Als ik haar vertel dat dat de wolken zijn die er steeds voor zitten dan is dat niet waar. De maan speelt kiekeboe.
De maan zorgt voor een hoop gezelligheid aan de ontbijttafel.

Mijn blog gaat deze week voornamelijk over de middelste, ze is ruim 5. De eerste dagen van de week slaapt ze slecht door de wind en de regen. Ze slaapt op zolder dus daar hoor je de geluiden van de wind en regen extra goed.
Slaaptekort zorgt er bij haar voor dat ze regels aan haar laars lapt, zeer actief en chaotisch wordt. Ze huilt deze week ook makkelijk. Haar weektaak is te moeilijk, ze valt van de glijbaan op school, ze mist haar tamme ratje (is overleden) en op school mist ze mij.


Dingen waar ze normaal niet heel makkelijk om zou huilen.


Ze zit duidelijk niet lekker in haar vel. Ze praat niet makkelijk want in haar verhaal springt ze van de hak op de tak waardoor je vaak niet tot de kern komt.
Dan knuffelen we maar wat extra, een beetje extra aandacht kan nooit kwaad. Als we s ’avonds in haar Smoeltjesschrift schrijven heeft ze het weer over de weektaak. Het lukt gewoon niet zegt ze, ze snapt er niks van.
Ik heb met haar afgesproken dat als ze iets niet begrijpt ze dit bij de juf aangeeft. Dat gaat ze proberen.

Vrijdagmiddag gaan we even wandelen met z'n allen, onze hond gaat ook mee en met een vriendin en haar hond spreken we bij de afgraving af. Ook al houdt ze niet van wandelen we gaan toch… het is wel echt even goed voor haar.
Pfff nou dat werd dus nog erger dan ik had verwacht. Bij elke stap klagen en jengelen over dat ze naar huis wil.
En dan kan ik zeggen wat ik wil maar daar heeft ze echt geen boodschap aan.
Haar lontje is kort, erg kort. Bij het minste ontploft ze.
Gelukkig is het geen lange route.
Ik ben toch blij dat we gegaan zijn, jammer van al dat gemopper maar dat kan ik gelukkig weer snel vergeten.

Als ik thuis vraag of ze even incheckt in haar huis en haar licht goed gaat zetten, wuift ze me weg. Jaja mam, die staat al goed.
Oké dat wil ze nu ook niet…. Dan houden we het maar bij een filmpje, een extra knuffel, tot 100 tellen en straks lekker douchen.
Douchen werkt altijd! Je ziet haar dan zakken.

Je ziet dat er dus ook momenten in mijn gezin zijn dat niks werkt. Dan is loslaten de beste remedie.