01-08-2016


Flauwvallen en hooggevoeligheid

Tijdens mijn zoektocht waarom ons kind vak toch wel anders is dan andere kinderen stuit ik op "hoogsensitief'.

Hoe meer ik lees hoe meer ik er van overtuigt raak dat mijn dochter dit is. Schrikachtig, haar woordenschat, driftbui krijgen van labels in kleding en naadjes in sokken, moeilijke woorden voor haar leeftijd gebruiken, van een boze ouder overstuur raken, perfectionistisch zijn, een zeer goed geheugen hebben, goed kunnen ruiken en ga zo maar door. En na verschillende testen weet ik het zeker, ze is hoogsensitief. Meteen kijk ik met andere ogen naar haar en valt alles op z'n plaats.

Maar niet alleen word me duidelijk dat zij hoogsensitief is, ik herken mezelf ook in alles wat ik lees.

Even ben ik in de war want ik wil leren hoe met haar om te gaan maar ineens vallen dingen uit mijn eigen leven op z'n plaats en kijk ik met andere ogen naar mijn eigen jeugd. Dingen die me destijds verward hebben worden me nu opeens duidelijk....



Ik ben er van overtuigd dat zij niet voor niks op deze wereld in ons gezin terecht is gekomen!


Ergens ben ik heel blij. Mijn meisje heeft me dit doen inzien! Ik ben er van overtuigd dat zij niet voor niks op deze wereld in ons gezin terecht is gekomen!

Omdat wij nogal een druk leventje hebben, mede doordat we beide niet om de hoek werken, besluiten we dat ik minder ga werken. We willen er meer voor de kinderen kunnen zijn. Mijn man zit de hele dag op de weg dus die kan niet zomaar even een ziek kind ophalen en ik op kantoor dus we kiezen er voor dat ik minder ga werken.
Voor mijn gevoel moet ik altijd haasten om op tijd thuis te komen en dit voelen de kinderen, zeker Jacey (de oudste). Als het dan ergens niet lekker liep hadden zij een chagrijnige mama thuis. Ook moesten ze vaak op het kinderdagverblijf eten en kort daarna naar bed omdat ze er de volgende dag weer vroeg uit moesten.
Zo wilde ik het niet meer. Ik heb geen kinderen om er vervolgens maar weinig van mee te krijgen.
En ik moet zeggen dat het een super besluit is geweest! Wat een rust brengt dat in huis. Je merkt het ook meteen aan het gedrag van Jacey. "de spiegel" die me al eens eerder is voorgehouden werd maar weer eens mooi zichtbaar. Ik relaxed dan Jacey ook, ik gestrest dan werd Jacey dwars.


Ineens verstijft ze en begint te shaken


Op een ochtend moest ik haar wakker maken om naar het kinderdagverblijf te gaan. Het was aan het einde van de week en ik moest echt heel wat moeite doen. Normaal gesproken is het een vroege vogel maar het weekend ervoor is ze wat grieperig geweest en de afgelopen dagen heeft ze weinig gegeten dus ik dacht dat het daarmee te maken zou hebben. Door bij haar op bed te gaan zitten en zachtjes tegen haar te praten werd ze wakker.
Ze wilde nog even kroelen en kroop bij me op schoot. Even rustig wakker worden.... maar ineens verstijft ze en begint te shaken. Ik ben blij dat ze bij me zit want op deze manier valt ze tegen mij aan. Het duurt maar een paar seconden maar ik blijf rustig. Ik schrik hier niet zo van omdat ik zelf ook regelmatig ben flauwgevallen. Ik heb een belangrijke meeting op mijn werk en besluit om de kindjes naar het kinderdagverblijf te brengen. Ik meld op het kinderdagverblijf wat er is gebeurd en vertrek. Ik draai net de snelweg op en ik word gebeld door het kinderdagverblijf. Ze is flauwgevallen. Reden voor mij om meteen terug te keren en mijn werk te bellen dat ik niet kom vandaag. Ook bel ik de huisarts toch maar even. Dat een kind een keertje flauwvalt oke maar 2 keer op anderhalf uur tijd vind ik toch wel raar.

Ik mag langskomen en vertel exact wat er allemaal is gebeurd. De huisarts overlegt met een kinderarts in het ziekenhuis wat we gaan doen. Voor nu even niks. Aangezien ze grieperig is geweest, weinig heeft gegeten en vermoeid zal zijn laten we het daar bij, maar onderwegnaar huis gebeurd het weer, ik bel meteen terug naar de huisarts want zo ga ik niet de rest van de dag met haar zitten. Meteen mag ik doorrijden naar het JBZ, er is een spoed melding gemaakt. Spoed? denk ik nog, maar het zal wel. Ik zie het daar wel.
Allerlei onderzoeken starten. Meten, wegen, bloed prikken, bloeddruk meten, MRI scan. Jacey raakt er overstuur van. Ik probeer haar van alles uit te leggen maar daar heeft ze geen boodschap aan.
Artsen staan voor een raadsel, alles is in orde. Ze "hopen" dat het nog een keer gebeurd in het ziekenhuis zodat ze er sneller bij zijn maar helaas, dat gebeurd niet. Toch maar een nachtje blijven...
Tegen de avond zingt zede sterren van hemel in haar grote ziekenhuisbed en weet de verpleegsters wel te vermaken. Niks aan het handje!
De volgende dag hebben we nog een gesprek met een kinderarts. Ze weten het gewoon niet. Ze houden het op flauwvallen en doordat ze zwak en vermoeid is geweest door het griepje de afgelopen week zal dat een trigger geweest in de hersenen.

Het zet mijn man en mij aan het denken. Als dit het resultaat is na een vermoeiende week dan zijn we heel benieuwd hoe dat over een jaartje op de basisschool gaat. Al snel zijn we het erover eens dat ze in elk geval voorlopig niet naar een voorschoolse of buitenschoolse opvang gaat.
Wij zijn van mening dat ze dan binnen de kortste keren oververmoeid zal zijn en dat resulteert zich onder andere in dagelijkse driftbuien, slecht avondeten en misschien zelfs wel weer in flauwvallen.