11-08-2016


Ze kan niet meer lopen

Gisteren is mijn dochter flink gevallen op school. Op beide knieën een schaafwond. Er zit een pleister overheen dus ik kan verder niet zien hoe groot ze zijn. De juf kwam na school het nieuws al even brengen (ze was ook echt flink gevallen zei de juf) en voor de juf was dit de eerste keer dat ze echt de hooggevoeligheid bij haar zag. Het was ergens in de ochtend gebeurd maar na het overblijven had ze er nog erg veel last van. Ze had er buikpijn van vertelde de juf. Ik wist al precies wat voor dagen wij tegemoet zouden gaan…. Douchen gaat niet gebeuren, pleisters gaan er niet af, aankleden kan ze niet meer en het liefst zou ze overal heen gedragen willen gaan worden want lopen gaat ook niet. Maar deze mama is ervaren en laat dat niet allemaal gebeuren 😊


Ik altijd met m'n goeie ideeën


Vrolijk rent ze naar de auto en heel voorzichtig schuift ze zichzelf in de auto, tot zo ver nog alles prima. We moeten even een paar boodschapjes halen. Ow nee, begint ze, ik kan echt niet lopen hoor. Waarop ik zeg dat het niet geeft, ik zet haar gewoon in het winkelwagentje. Gelukkig, ze kan nog lachen en het is een goede oplossing.
Onderweg naar huis krijg ik in een opwelling het leuke idee om haar zusjes met de fiets van het kinderdagverblijf af te gaan halen. Ze kan sinds een paar maanden fietsen zonder zijwieltjes en wilt zoooo graag met mij op de “echte” weg fietsen, maar ze moet van ons wel een helm op en dat vind ze maar niks.
Mijn idee was dus eigenlijk achteraf niet handig, ik moest nog avond eten klaar maken, ik bedacht me ook nog dat ik mijn fietsbanden moest oppompen en Jacey moest toch echt haar helm op en dan nog niet gesproken over die schaafwonden waar ze niet mee wilt gaan fietsen want ze is bang dat het dan weer pijn doet. Ik altijd met m’n goeie ideeën…

Maar ik had het eenmaal gezegd en zij wilde echt gaan fietsen. Maar die helm … Zo ging ons gesprek; “Iedereen gaat me uitlachen zegt ze”. Waarop ik zeg “hoe weet je dat als je het nog nooit geprobeerd hebt?” “Moet je zien hoe ik eruit zie zegt ze, hij is veel te hoog.” Jacey, dat hoort zo, ik laat foto’s op Google zien van kindjes met een fietshelm. Nee toch vind ze die van haar anders. Ik leg haar nog uit dat het echt veiliger is met helm en dat ze dat ook mag zeggen tegen de kindjes die haar misschien uit zouden lachen. (6 jaar en dan gaan dit soort dingen al door je hoofd)
Uiteindelijk konden we na 20 minuten de fiets op en uiteraard had niemand oog voor haar en haar helm. Trots dat ze was! Ze had het maar mooi gedaan, gefietst op de “echte” weg en met helm. Dus ik heb haar nog flink wat complimenten gegeven en de lach ging niet meer van haar gezicht. En die schaafwonden? Die was ze dankzij de helm even helemaal vergeten


En toen was het tijd om naar bed gaan…
Haar korte broek moest uit en er ontstaat paniek. Dat kan niet mama want dat gaat pijn doen. Ik beloof haar dat ik haar help en dat het echt niet pijn gaat doen. Uiteindelijk lukt het me haar te overtuigen en haar naar bed te brengen. Daar begint ze weer over het slapen met pleisters. Ze denkt dat ze niet kan slapen, ze denkt dat als ze draait in haar slaap ze de pleisters voelt, ze denkt en denkt...
Ik ben er klaar mee en zeg dat ik er genoeg over heb gehoord en dat het hoogtijd is om haar hoofdje te laten rusten en dat ik er niks meer over wil horen. (ik ben een half uur bezig en dan heb ik nog niet eens een verhaaltje voor gelezen)
Morgen weer een nieuwe dag....


Vervolgens zit ik de rest van de dag met een rotgevoel op m'n werk


Zo begint de dag weer hetzelfde. Ze is driekwartier met aankleden bezig en is totaal overstuur en boos. Aankleden kan niet met die pleisters en eraf halen hoef ik al helemaal niet mee aan te komen. Ik vraag haar waarom ze niet gewoon een jurkje aantrekt dan heeft ze geen last van die pleisters. Waarop ze naar me schreeuwt dat alle jurkjes stom zijn en ik ook....
Ik hou me verder bezig met haar zusjes die tenslotte ook op tijd de deur uit moeten en deze ochtend eindigt met "je krijgt nog 10 tellen om in de auto te komen"….
En vervolgens zit ik de rest van de dag met een rotgevoel op me werk

Dan is de school uit en beginnen we uiteraard weer van voor af aan. Om het minste of geringste ontploft ze. Als ze naar bed gaat en het hele pleister verhaal begint weer, smeer ik stiekem wat (baby)olie op de zijkanten van de pleister in de hoop dat ze er de andere ochtend af zijn. De wondjes kunnen zo anders ook niet goed drogen en ze heeft zo'n last van die pleister.
Het klinkt misschien wat gemeen om dit stiekem te doen maar als ik dit eerst zou aan kondigen krijg ik eerst een paniekerig kind dat ik gerust moet stellen en tegen die tijd dat ik het er dan op kan smeren is het al in mijn eigen handen ingetrokken vermoed ik.
Nu werd ze wel boos op mij maar kon ik haar toch vrij snel gerust stellen dat ik haar alleen maar probeer te helpen en ik leg uit wat de olie op een pleister doet en dat ik weet dat ze zo'n last heeft van die pleisters maar dat ze er nu morgen af zullen zijn. Dat idee vond ze wel doodeng, want hoe zou het eruit zien?
Maar ze heeft heerlijk geslapen en toen ze wakker werd lagen de pleisters eraf en had ik een super blij kind die zag dat de schaafwondjes best meevielen. En ze zegt "mama, je had gelijk nu zijn ze er af en het valt best mee."
Gelukkig heb ik ook weleens goeie ideeen!